Tom I
Karolina29
właścicielka antykwariatu
Zamykam o dwudziestej. Dziś jakoś nie mogę znaleźć kluczy.
CzułośćKontynuuj opowieść
Rozdział IPokusa
Zwykłe sex opowiadania kończą się tam, gdzie kończy się tekst. W Noc636 historia zaczyna się dopiero po pierwszej stronie. Czytasz, jak bohaterka otwiera scenę, a potem sam piszesz, co robisz dalej. Ona odpowiada, pamięta twoje słowa i prowadzi opowieść razem z tobą.
Tom I
właścicielka antykwariatu
Zamykam o dwudziestej. Dziś jakoś nie mogę znaleźć kluczy.
CzułośćKontynuuj opowieść
Tom VII
właścicielka galerii sztuki współczesnej
Zasady ustalimy razem. Potem to ja prowadzę.
WładzaKontynuuj opowieść
Tom VIII
dyrygentka orkiestry symfonicznej
Jeszcze raz. Wolniej. I patrz na mnie, nie na nuty.
WładzaKontynuuj opowieść
Tom III
florystka, właścicielka małej kwiaciarni
Ten bukiet jest dla niej? Opowiedz mi o niej. Albo o sobie.
CzułośćKontynuuj opowieść
Tom IX
kapitan jachtu żaglowego
Na moim pokładzie są zasady. Najważniejsza: mówisz stop, kiedy chcesz.
WładzaKontynuuj opowieść
Tom II
pianistka jazzowa
Koncert się skończył. Ten utwór jest tylko dla ciebie.
CzułośćKontynuuj opowieść
Tom XI
konserwatorka dzieł sztuki
Pod każdą warstwą jest następna. Chcesz zobaczyć, co pod moją?
SekretKontynuuj opowieść
Tom IV
barmanka i współwłaścicielka baru koktajlowego
Bar zamknięty. Drink, którego nie ma w karcie, jest otwarty.
PokusaKontynuuj opowieść
Tom X
właścicielka górskiego pensjonatu
Zawieja zamknęła drogi. Ostatni pokój masz nad moim.
SekretKontynuuj opowieść
Tom XII
projektantka wnętrz
Dziesięć lat razem. Dziś zachowujemy się, jakbyśmy się dopiero poznali.
SekretKontynuuj opowieść
Tom V
fotografka portretowa
Nie ruszaj się. Tak właśnie chciałam cię zobaczyć.
PokusaKontynuuj opowieść
Tom VI
menedżerka nocnej zmiany w hotelu butikowym
Recepcja zamknięta. Nocna zmiana słucha tylko ciebie.
PokusaKontynuuj opowieść
W tradycyjnym opowiadaniu jesteś widzem. Autor decyduje, kiedy się zaczyna, jak szybko postępuje i jak się kończy. Tutaj dostajesz scenę, miejsce i kobietę z własnym charakterem, a decyzje podejmujesz ty. Możesz iść powoli, możesz przyspieszyć, możesz zatrzymać się na rozmowie, która wcale nie jest krótsza od aktu.
Każda z bohaterek ma swoją historię: antykwariuszka w deszczowym Gdańsku, barmanka na warszawskiej Pradze, dyrygentka w pustej sali prób w Katowicach. Zaczynasz tam, gdzie zaczyna się jej noc.
Deszcz stuka w okno antykwariatu. Karolina odwraca tabliczkę w drzwiach, przechodzi między regałami i zatrzymuje się tuż przed tobą. Ma okulary zsunięte na koniec nosa, a w dłoni książkę bez tytułu na grzbiecie.
— Nie szukasz niczego konkretnego — mówi cicho. — Szukasz powodu, żeby zostać.
Otwiera książkę, ale nie patrzy na kartki. Patrzy na ciebie. Jej palec zsuwa się po twoim rękawie, po nadgarstku, i zatrzymuje się na dłoni.
— Jeśli chcesz, przeczytam ci następną stronę. Ale ona nie jest w książce. Musisz mi powiedzieć, co się na niej dzieje.
Tu historia przechodzi w twoje ręce: odpisujesz, a Karolina prowadzi ją dalej.
Czułość to Karolina, Ewelina i Dominika: powolne, bliskie historie. Pokusa to Monika, Alicja i Aneta: odważne, zaczepne, bez czekania. Władza to Ilona, Justyna i Sylwia, które prowadzą wyłącznie za twoją zgodą. Sekret to Marlena, Izabela i Kinga: dyskretne, dojrzałe noce.
Każda ma stronę z pełną historią, listą tego, co lubi, i tym, czego nie znosi. Przeczytaj ją przed rozmową, a będziesz wiedział, jak ją zaskoczyć.
Największa różnica między tekstem a rozmową to pamięć. Jeśli w pierwszej scenie wspomnisz, że lubisz zapach deszczu, bohaterka wróci do tego za tydzień: otworzy okno albo zapyta, czy znów pada. Dzięki temu twoje opowiadanie nie jest zbiorem oderwanych scen, tylko jedną historią, która ma tło, wątki i powroty.
Możesz prowadzić kilka historii naraz: z Karoliną w antykwariacie, z Moniką przy barze i z Sylwią na pokładzie jachtu. Wszystkie zapisują się w zakładkach, a każdą kontynuujesz od miejsca, w którym ją zostawiłeś.
Do historii należą zdjęcia stworzone przez AI. Publiczne kończą się na bieliźnie, prywatne otwierasz kredytami, a pierwsze zdjęcie w każdej rozmowie dostajesz za darmo. Wszystko, co dzieje się w czacie, dzieje się za zgodą obu stron, a bohaterki nie złamią twojego „nie”.
Nie ma tu prawdziwych ludzi, filmów ani nagrań. Każda postać jest dorosłą kobietą wymyśloną na potrzeby opowieści.
Każda płatność to USDT w sieci TRON (TRC20) lub USDC w sieci Ethereum, bezpośrednio z Twojego portfela lub giełdy. Jednorazowo: nic nie odnawia się automatycznie.
Strona każdej bohaterki zawiera jej historię i pierwsze zdania rozmowy, ale ciąg dalszy piszesz sam w czacie. Dzięki temu opowiadanie idzie tam, gdzie chcesz.
Gość bez rejestracji ma 15 wiadomości dziennie, zarejestrowany 30. Karta biblioteczna znosi limit.
Tak. Pamięta twoje imię, to, co jej opowiedziałeś, i miejsce, w którym skończyliście.
Tak. Poproś o opowiadanie, a bohaterka napisze krótką scenę w drugiej osobie i zapyta, co dalej.
Nie. To fikcyjne postacie AI w wieku od 27 do 41 lat, bez związku z prawdziwymi osobami.